Degisiminresmi.com, Renault ile doğadaki değişim için çevresine değer veren herkesi işbirliğine çağırıyor. Sosyal mecralar kanalıyla doğaya duyarlılığını sergilemek isteyen tüm internet kullanıcılarına açık olan çevresel sorumluluk kampanyası, fotoğraf bağışlarının gerçek bağışlara dönüşmesiyle hayat buluyor.

Sitede yer alan büyük bir resim, kampanyaya katılanların fotoğraflarıyla bir mozaiğe dönüşerek tamamlanacak. Bağışlanan her bir fotoğraf karşılığında Renault, WWF Türkiye’ye doğanın olumlu değişimine katkıda bulunacak miktarda maddi bağışta bulunuyor. Bağışlanan fotoğraflar, degisiminresmi.com adresinde yer alan mozaikte görülebiliyor.

Değişime inanmak…

Yarı elektrik, yarı fosil yakıtı kullanan hibrid otomobillerin henüz yeni tanıtıldığı bir dönemde, hiç fosil yakıtı kullanmadan %100 elektrik gücü ve 0 emisyonla* işleyen otomobiller üreten Renault, çevreyi korumak için mücadeleci bir tavır sergiliyor. Aynı kararlılığı uzun yıllardır sürdüren WWF ile iş birliği içinde olan Renault, “değişimi başlatmak için değişimin gerçekleşeceğine inanmak yeterlidir” diyor ve internet kullanıcılarını harekete geçmeye davet ediyor.

Doğa için değişimin bir parçası olmayı isteyen internet kullanıcıları, Facebook hesaplarında yer alan diledikleri fotoğrafları doğrudan kampanyaya bağışlıyor ve Renault aracılığıyla WWF Türkiye’ye yardımda bulunuyor.

Bir Ömer Üründül’dür gidiyor yazılı basında ve internet sitelerinde. Yok kötü yorumculuk yapıyormuş, yok klişe laflar ediyormuş, yok efendim futbol bilgisi yokmuş… Bir ton safsata… Memlekette konu kalmadı herhalde (ki her gün onlarca abuk, sabuk konu çıkıyor maşallah) herkes işi gücü bırakmış Üründül’e çakabildiği yerden çakıyor, belden aşağı vuruyor.

Ben Ömer Bey’i tanımam, etmem. Kendisini bugüne kadar sadece ekranlarda gördüm. Uzun yıllardır ATV ve TRT’de yayınlanan maçlardaki yorumlarını dinliyorum.

Bazen anlamsız laflar etse de, değişik tepkiler verse de Ömer Üründül hiçbir zaman beni rahatsız etmedi. Aksine onun yorumlarını maç sırasında dinlemekten keyif aldım. Televizyona çıkıp yorum yapan ve yaptığı sanan birçok kişinin tamamen zırvaladığı bir dönemde Üründül’ün bazen maça fazla kendini kaptırmasından dolayı ağzından çıkan küçük anlamsızlıklar benim için maçı daha da zevkli kılan faktörlerden biriydi. Hangi maç olduğunu hatırlamıyorum ama önemli bir golü atıp zafer kazandıktan sonra “heyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy” diye bağırarak sevincini göstermesi kişisel maç izleme geçmişimdeki en unutamadığım anlardan biri oldu.

Dediğim gibi ben kendisini tanımasam da sevdim. Tarafsızlığı, dürüstlüğü ve beyefendiliğiyle televizyonda görmekten zevk aldığım ender yorumculardan biri olan Ömer Üründül, isterse futbolla ilgili en ufak anlamlı bir laf etmesin yine de o ekranlarda olmayı, yıllardır medyada yorumcuyum diye geçinip bir takımın amigoluğunu yapanlardan, belden aşağı esprilerle prim yapmaya çalışanlardan, reyting almak için kavga ortamı yaratanlardan ve her boku ben bilirim havalarına girenlerden çok daha fazla hak ediyor.

Medyanın sözüm ona usta yazarları saldıra dursun, internet siteleri Ömer Üründül’ü sanal alemin klavye delikanlılarının kucağına atıp linç girişimi başlata dursun, hatta Türkiye’de benden başka destekçisi kalmasın ben yine de Ömer Üründül’ün yanında olmaya ve onu savunmaya devam edeceğim. Yorumdan para alıp almaması da beni ilgilendirmiyor, para alan onca kişi bugüne kadar bize ne verdi ki?

Son olarak eleştirenler arasında “Ercan Saatçi” gibi kayın-peder kontenjanından basın dünyasına girerek, hak edilmeyen pozisyonlara getirilmiş birinin olmasının, beni Ömer Üründül’e sahip çıkma konusunda daha da kamçıladığını belirtmeliyim.

Son sözüm Ömer Üründül’e… Sakın  takmayın bu boş lafları Sayın Üründül, yolunuzda devam edin, laf salatası yapanlar o salata da anca salatalık olur bunu böyle bilin!

Türkiye garip bir ülke… “80 milyon nüfusumuz var” diyoruz, “Çok sayıda gencimiz var” diyoruz ancak ne hikmetse yabancı dil bilen sunucu yetiştiremiyoruz. Bu sebeple yabancı dil gereken bir organizasyon olduğunda hemen Korhan Abay’a sarılıyoruz. O da bu işi iyi yapıyor ve gerçek bir usta… Ancak neden bu topraklar, yabancı dil bilen sunucu konusunda bu kadar çorak…

Özellikle koskoca TRT, o kadar kadrolu spikeri, sunucusu olmasına rağmen nedense en az 2 dili şakır şakır konuşan sunucuyu kadrosuna katamıyor. Hatta dil bilen sunucusu da yok herhalde. O sebeple ne zaman yabancı dil gereken bir organizasyon düzenlemek durumunda kalsa, hemen Korhan Abay’a sarılıyor. Allah korusun Korhan Abay’a bir şey olsa, yabancı dil konuşabilecek sunucumuz kalmayacak ülkede…

TRT dışında birçok organizasyonu düzenleyenler de yine can simidi olarak uzun yıllardır Korhan Abay’a sarılıyor. Elbette Korhan Abay’ın ekmeğine taş koymak değil amacım. Allah daha çok versin, uzun yıllar daha kültürüyle, birikimiyle organizasyonlara ve ekranlara renk katsın, ancak benim sorunum neden bir başkası yok… Neden üretemiyoruz, çıkaramıyoruz.

Anlayana “Sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az” diyerek bu yazıyı da burada sonlandırıyorum…

Son zamanlarda duyduğum hiçbir haber bana bu denli “Helal olsun” dedirtmemişti. İyi oldu, hatta “çok güzel” oldu. Bazılarının bildiği, çoğu kişinin bilmediği üzere ben Galatasaray taraftarıyım. Ancak, bu benim memleketin en güzel statlarından birinin (Fenerbahçe – Şükrü Saracoğlu) fotoğrafta görmüş olduğunuz kişiler tarafından yakılmasını hoş karşılayacağım anlamına gelmez. Hatta, büyük bir öfkeyle karşıladığımı söyleyebilirim. Bazılarınız bana “Sana ne” diyebilir, varsın desin, önemli değil. Ama ben ülkemde sebebi ne olursa olsun böyle saçma sapan hareketlerin olmasını istemiyorum.

Takımın yenilmiş olabilir, son dakikada tek golle şampiyonluktan olmuş olabilir, hatta ve hatta yanlış anons sonucunda 3 dakikalık yalan bir şampiyonluk sevinci de yaşatılmış olabilirsin ama hiçbir neden kızgınlığını, öfkeni kendine ait olmayan bir maldan çıkarmanı meşru kılamaz. Koltuklara zarar vermek, yakıp yıkmak hiçbir halta yaramaz, aptallıktır, geri kalmışlıktır, sapıklıktır.

Futbolun içinde kazanmak ve kaybetmenin  olduğunu bilemeyen, her fırsatta olay çıkarmak için bahane arayan, takımlarına iyi gün dostu olup kötü günde her türlü rezilliği yapmaya hak gören bu zihniyeti yaratanın kimler olduğu, neden ülkemizde bu tip insanların olduğu konusu da çok açık ama şu an ben rezilliği sadece yapanlar gözünden değerlendiriyorum.

Atıp tutan yöneticilere, insanları şiddete ve sürekli kazanma hırsına iten medyaya, eğitim veremeyen ve işsiz, güçsüz boş bir gençlik yaratan yetkililere daha sonra söveceğim.

Son sözüm; bu tipler hangi takım taraftarı olursa olsun bu tip olaylardan sonra yakalansın ve içeri atılsın ve bir daha statlara sokulmasın lütfen. Yaptıkları şeyin mal kaybı dışında can kaybı da yaratabileceğini düşünmeyen bu tarz kişilerin taraftar olma hakkına sahip olduklarına inanmıyorum…

Hoşça kalın…

Bugün benim doğum günüm. 30′a 1 kala hayat devam ediyor.

Geri kalan 29 yılın muhasebesini yaptığımda, toplayıp çıkardığımda hayatımda güzelliklerin ağır bastığını söyleyebilirim. Öncelikle yanlışım ve hatalarım da olsa özünde iyi ve doğru bir insan olduğumu düşünüyorum.

Son 6 – 7 yılım büyük mücadeleler içinde geçti. İnsan üniversiteyi bitirince birden kendini büyük bir mücadelenin göbeğinde buluyor. Elbette, bu herkes için geçerli değil, ancak çalışmak, kazanmak, üretmek ve kendi emeğinden elde ettiği iyi-kötü gelirle geçinmek için yaşayan insanlar için bu durum böyle…

Ben de hemen ilk iş askerliği geride bıraktım, ondan sonra da kendimi kurtlar sofrasında buldum. Bu sofrada eğri adamlar da vardı, doğru adamlarda…

Güzel insanları da tanıdım, içindeki güzellikleri bilmeyenleri de… Doğruyu da gördüm, yanlışı da…

Bugün kendi başıma ayakta duran ve en azından sofrada kendine koyacak bir tabure edinebilmiş biri olarak şunu söyleyebilirim ki, doğru bir anne – babaya, kendi işinde başarılı ve zeki bir ağabeye, gerçekten içimdeki insanı tanıyan ve bana her konuda destek olan bir sevgiliye, kötü gün dostu diyebileceğim insanlara, arada sırada bu sayfalara uğrayan ve benim düşüncelerime değer veren okuyuculara sahip olduğum için kendimi şanslı hissediyorum.

Ve kendi doğum günümü kutluyorum…

Gönlümde her zaman iyiliğe, doğruluğa ve etik değerlere sahip olanlara, nereden gelip nereye gittiğimizi bilen tüm güzel insanlara yer olacağını belirterek de bu yazıyı sonlandırıyorum.

Hoşça ve sevgiyle kalın…

Cemal Alp Solak (Nam-ı diğer Kochero)